In 2014 begon ik dit weblog.
Het leek me een ‘vrije ruimte’ om, anders dan in mijn werk als predikant,
ruimte te maken voor wat me bezig hield.
Dat werd een ‘collage’ van levensmomenten, gedachten en indrukken.
Vaak met foto’s die ik ‘onderweg’ tegenkwam of maakte.
In de ruimte van deze tijd van leven, na mijn emeritaat,
is die inspiratie er nog altijd, gelukkig.
De behoefte om dat in dit weblog vorm en inhoud te geven,
is echter gaan sluimeren.
Dat hebben jullie, als vaste gasten, ook gemerkt.
Ik wil dit blog echter niet als een kaars laten uitgaan,
en kies voor een laatste groet, waarin ik je laat weten dat dit blog
nu afgesloten wordt.
(Enkele ‘concepten’ uit eerdere jaren heb ik nog toegevoegd
in deze laatste ronde.)

In Helsinki zagen we werk van Maija Lavonen (1931-2023).
Zij verwerkte (o.a.) natuurervaringen met textielkunst.
Je moet wel goed kijken! We keken onze ogen uit…
Dat is mijn behoefte ook geweest om dit blog bij te houden:
van kijken en ervaren, gedachten en gevoelens,
naar zien te gaan.

In het blad Speling (2026/2) staat een heel inspirerend artikel
van Erik Borgman over armoede en aandacht bij Simone Weil.
Zij noemt aandacht ‘een negatieve inspanning’ die het denken
leeg en verwachtingsvol maakt.
‘Niets zoekend, maar gereed het voorwerp dat erin door zal
dringen in zijn naakte waarheid te ontvangen’.
Aandacht staat voor Weil tegenover wilskracht.
Het is uiteindelijk de menselijke weerspiegeling van God
in zijn verhouding tot zijn schepselen.
Zoals God volgens haar zijn schepping ontvangt door er
ruimte voor te maken, zo is het onze taak als Gods schepselen
God te ontvangen door voor God ruimte te maken.
Voor Weil is de ruimte die God voor het eindige maakt
een ruimte van liefde die uitnodigt om tot bestaan te komen,
en anderen in hun bestaan te dienen.

Een moeilijk einde aan dit blog?
Och, misschien, maar zeker ook een uitnodiging
tot een nieuw begin!
Dank voor je (vaak jarenlange) aandacht!
Het ga je goed!

Teun, 19 september 2026