Deur dicht,
telefoonstekker eruit
betrokken geneesheer:
‘wij noemen dit dus…
kanker’.
De nacht volgt,
woelt
en slingert me
heen en weer.
Een speelbal
op de golven,
zo’n lichte.
Dan – ineens –
weet ik:
die golven
dragen
de bal ook.
Het tweede
beeld
doet het
eerste
verdragen.
Naar de vloed
van de onbekende
kust
waar ik
de nieuwe dag
vermoed
waar ik
aan zal spoelen.
18 oktober 2019

Dank je Teun. Dank dat je dit gedicht publiceert. Iet en ik hebben het samen gelezen. Prachtig; zo troostrijk.
LikeLike