‘Lion and Crown’
litho, Marc Chagall (1962)

De koning ‘leeuw-mens’(de kleur rood is zoals van de koninklijke loper,
en de kroon in goudskleur van de koning) verwijst naar de 10 woorden,
en niet naar zichzelf. Alles komt dan tot bloei.( zie de olijftakken eromheen)
Het wonderlijke bij de aankoop van deze litho was voor mij,
dat we de dag ervoor in het joodse Leerhuis over ‘Basileia’ spraken,
te vertalen met ‘Koninkrijk’ of ‘Koningschap’.
Met koningschap had ik, eerlijk gezegd, nooit zoveel, omdat de gedachte aan
macht en rijkdom van de koning bij mij voorop ging.

De begeleider van de kring (bij de cahiers van stichting Lev, dit keer over David) vertelde
dat hij juist moeite heeft met Koninkrijk, omdat dat een voor hem een
te ‘vast omlijnd’/afgebakend/gesloten beeld is.
Het heeft iets exclusiefs (het Koninkrijk is niet de gehele aarde en niet voor alle mensen…).
Dat terwijl voor hem het ‘koningschap van de hemelen’ (God) iets uit zegt over de hele wereld>
Zoals (heel) de aarde ‘des Heren, Zijn eigendom’ is (zie Psalm 24,1), zo is het de bedoeling dat zijn koningschap zich over heel de aarde uit gaat strekken.
Waarbij Hij – als koning – ook ‘gebonden’ is aan zijn eigen Tora; recht en rechtvaardigheid
zullen voorop moeten staan.
Of zoals verbeeld: het messiaanse koningschap en de Tien Woorden – de Tora – gaan hand in hand.

Uit dit gesprek leerde ik dat dit anders ligt: de koning verwijst eerst naar Messiaans koningschap
boven onze menselijke invulling van dat koningschap.
Laat nu deze litho daarover gaan!