Zondag a.s. – 10 september- doe ik een dienst in de kerk van Rozendaal (Gld).
Het is de kerk waar ik met mijn ouders een enkele keer naar toe ging
als Willem Barnard daar dienst deed.
Hij woonde toen overigens in Ellecom, wij in Dieren. Eens stond ik met vader
voor het raam, en zei hij:
‘Kijk daar gaat Willem Barnard, de dichter en de dominee.’
Statig fietste hij voorbij: een eerste kennismaking.
In de jaren daarna kwam hij door de leraren Job en Jur van
Christelijk Atheneum ‘Bovenover’ in Arnhem regelmatig ter sprake:
zij bezochten wel zijn diensten en lazen zijn gedichten voor.
Zij waren voor mij belangrijke, vormende, ‘richtingwijzers’!

Ons slotlied zal deze zondag zijn:
‘Samen op de aarde dat beloofde land…’
Een blij, kernachtig, haast dansend, lied (lied 993).
Zo heb ik het leren kennen ooit, vanuit de kerktuin in Rozendaal,
in een IKON-uitzending waarin Willem, met de cantor-organist
van dat moment doorheen wandelde in gesprek over dit lied.

Het is vandaag de dag, in de tijden waarin wij leven,
echter ook een protestsong.
Zoiets als: we zijn samen op de aarde, en niet alleen
in ons kikkerlandje, om de schepping en anderen
niet oeverloos te gebruiken..
We zijn geroepen aarde, mens en dier en plant te eerbiedigen.
Asielzoekers zijn geen nummers, maar mensen.
Neem dat, en hun verhaal, serieus en maak dan onderscheid…

Samen op de aarde…
God zal ons daarin bewaren,
want Hij houdt in stand…
Trouwens ook met 2 of 3 in zijn Naam!

In de prachtige bundel In wind en vuur
(Skandalon 2023, Alle liederen toegelicht, band 2 blz.666)
staat er een gedicht bij van Ingmar Heytze:

Loven, Danken
Er was eens een lieve, kleine God,
hij bezat niets dan een laken
en een stoppelbaard.

Hij wandelde rond in Zijn eeuwige Nacht
en besefte Zijn almacht. toch kon hij
niets beters bedenken dan ons.

Ontroostbaar liep Hij verder
want er was nog niemand
die Hem troosten kon.

Het was een lieve, kleine God,
zes min. Hij heeft ons gemaakt
om te ontkomen aan de duisternis.

Toen heeft Hij ons Zichzelf bespaard.